Zawiadomienie o przestępstwie Prezesa Sądu Okręgowego

Jelenia Góra, dnia 12 czerwca 2017 r.

Grzegorz Niedźwiecki „Nil”

58-506 Jelenia Góra

ul. Działkowicza 19

Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze

I Wydział Cywilny

Sygn. akt I C 257/17

 

W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, uprzejmie informuję, co następuje.

Zażalenie w sprawie I C 257/17 proszę sobie darować. Wniosłem w dniu 16 maja 2017 r. 30 zł podstawowej opłaty sądowej od pozwu cywilnego przeciwko Prezesowi Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze.

Wnoszę o:

  • Stwierdzenie zaniechania przez Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze udzielenia informacji publicznej i prawnej, mającej istotne znaczenie w sprawie egzekucyjnej I Co 441/16, czy czynność wymieniona w pkt. I wyroku z dnia 3 września 2008 r. w sprawie I C 1062/08 jest w myśl przepisów prawa i uchwały Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZP 23/06 czynnością zastępowalną, czy niezastępowalną?
  • Zobowiązanie Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze do udzielenia przedmiotowej odpowiedzi i zasądzenie od pozwanego zwrotu kosztów postępowania oraz symbolicznych kosztów zadośćuczynienia w wysokości 100 zł.

 

Uzasadnienie

Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZP 23/06

  1. Obowiązek usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych, polegający na złożeniu przez dłużnika oświadczenia odpowiedniej treści w formie ogłoszenia, podlega egzekucji na podstawie art. 1049 k.p.c.

W końcu nie można zapominać, że art. 1050 k.p.c., dopuszczający stosowanie przymusu osobistego (bezpośredniego), jest we współczesnym systemie prawa egzekucyjnego reliktem. W związku z tym w każdej sytuacji, w której jest to możliwe, a szczególnie wtedy, gdy żąda tego wierzyciel, należy z tego sposobu egzekucji rezygnować. Wykładnia przepisów o egzekucji świadczeń niepieniężnych powinna zatem zmierzać w kierunku art. 1047 i 1049 k.p.c., zawierających bardziej nowoczesne rozwiązania; korzystanie z art. 1050 k.p.c. należy zastrzec szczególnym wypadkom i traktować jako ostateczność.

Wierzyciel nie ma możliwości wyboru sposobu egzekucji, w odniesieniu bowiem do konkretnego świadczenia w zasadzie zawsze właściwy jest tylko jeden sposób egzekucji i on powinien zostać wskazany we wniosku (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 1988 r., III CRN 429/88, OSNCP 1991, nr 1, poz. 11).

http://prawo.money.pl/orzecznictwo/sad-najwyzszy/uchwala;sn;izba;cywilna,ic,iii,czp,23,06,7353,orzeczenie.html

 

Postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 grudnia 1988 r., III CRN 429/88

Jeżeli sąd jako organ egzekucyjny, po rozpoznaniu sprawy na skutek wniosku wierzyciela o przeprowadzenie egzekucji w celu wykonania czynności objętej tytułem wykonawczym, dojdzie do przekonania, że zasadna jest egzekucja z innej podstawy prawnej, niż tego żądał wierzyciel, to tenże sąd stosuje środki przymuszające przewidziane we właściwym przepisie, bez względu na treść wniosku wierzyciela.

http://prawo.legeo.pl/prawo/iii-crn-429-88/

 

Czynności zastępowalne to:

  1. a) prace w gospodarstwie rolnym,
  2. b) wybudowanie domu,
  3. c) wykonanie prac tynkarskich,
  4. d) usunięcie skutków naruszenia dóbr osobistych, polegające na złożeniu przez dłużnika oświadczenia odpowiedniej treści w formie ogłoszenia (uchwała SN z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZP 23/06, OSNC 2007, z. 1, poz. 11).

Art. 1049 k.p.c. znajdzie zastosowanie wtedy, gdy w tytule egzekucyjnym nie postanowiono, iż w razie niewykonania przez dłużnika w wyznaczonym terminie określonej czynności, wierzyciel będzie umocowany do wykonania tej czynności na koszt dłużnika (W. Kowalski, glosa do uchwały SN z dnia 28 czerwca 2006 r., III CZP 23/06, PPE 2007, nr 4, s. 93)

http://www.podatki.abc.com.pl/czytaj/-/artykul/wykonanie-czynnosci-na-koszt-dluznika

 

Art. 1050. Czynności, które mogą być wykonane tylko przez dłużnika

Dz.U.2016.0.1822 t.j. – Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego

  • 1. Jeżeli dłużnik ma wykonać czynność, której inna osoba wykonać za niego nie może, a której wykonanie zależy wyłącznie od jego woli, sąd, w którego okręgu czynność ma być wykonana, na wniosek wierzyciela po wysłuchaniu stron wyznaczy dłużnikowi termin do wykonania i zagrozi mu grzywną na wypadek, gdyby w wyznaczonym terminie czynności nie wykonał.
  • 2. Jeżeli wykonanie czynności wymaga wydatków pieniężnych lub dostarczenia materiałów, a obowiązek dostarczenia ich ciąży na wierzycielu, sąd przystąpi do egzekucji w myśl paragrafu poprzedzającego dopiero po wykazaniu przez wierzyciela, że dokonał czynności, od których zależy obowiązek dłużnika, chyba że tytuł egzekucyjny zawiera w tym względzie inne zarządzenie.
  • 3. Po bezskutecznym upływie terminu wyznaczonego dłużnikowi do wykonania czynności, sąd na wniosek wierzyciela nałoży na dłużnika grzywnę i jednocześnie wyznaczy nowy termin do wykonania czynności, z zagrożeniem surowszą grzywną.

 

Jeżeli sąd uzna, że przedmiotowa czynność podlega egzekucji według zasad określonych w art. 1050 k.p.c., to musi wykazać logicznie i prawnie, dlaczego tej prostej czynności inna osoba wykonać za niego nie może.

Sąd orzeka w oparciu o trzy rzeczy: dowody, przepisy i sumienie. Niezależnie od tego czy jest to zagadnienie publiczne, to mi jako człowiekowi, jako podmiotowi, sąd musi podać podstawę prawną mówiącą o oczywistości sytuacji, wykazując równość wszystkich wobec prawa. Nakazuje to sędziom prawo procesowe, etyka i zwykła przyzwoitość. Tylko gangster może orzekać na widzi mi się, bez ustalenia materii prawnej. Jeżeli nie uzyskam jednoznacznej odpowiedzi na postawione pytanie, to sąd podważy swoją godność i autorytet, przyczyni się z pewnością do uznania przesłanek nieważności postępowania egzekucyjnego I Co 441/16 z art. 379 pkt. 5) k.p.c. oraz stwierdzenia przestępstwa uporczywego nękania z art. 190a k.k.

 

Tryb egzekucji środków niepieniężnych, polegający na złożeniu przez dłużnika „sądowych przeprosin” w mediach publicznych, jest tylko jeden. Nie jest to sprawa zależna, swobodna, a już na pewno nie alternatywna, polemiczna, czy uznaniowa. Nie chodzi tu o wykładnię prawa, czy pytanie retoryczne, tylko o żelazne zasady, którymi musi kierować się sędzia. Sędzia jest osobą publiczną. Ma służyć społeczeństwu i legitymizować swoje decyzje. Zwłaszcza, gdy mają znaczenie prawne i istotne życiowo. Sprawiedliwość jest dla ludzi, a nie ludzie dla sprawiedliwości. Jeżeli czynność wymieniona w pkt. I wyroku w/s I C 1062/08 jest czynnością niezastępowalną, to żądam podania podstawy prawnej tak to kwalifikującej. Podstawą prawną do wykonania czynności „sądowych przeprosin” jest powszechny, właściwy przepis prawny, jednakowo obowiązujący w całej Polsce i zgodnie z art. 32 Konstytucji – zasadą równości obywatela wobec prawa, należy go wskazać i stosować. Jeżeli ma się odmienne zdanie, to należy wskazać i udowodnić wypadek szczególny (art. 3, 5, 6 k.p.c.). Sprawa ta, upokarzanie, obstrukcja, bezczynność, irracjonalna przewlekłość, jest i będzie publiczną. Na tym ucierpi nie tylko wierzyciel, ale także autorytet państwa (władzy sądowniczej). Skrótowa, chronologiczna analiza uporczywego nękania w sprawie I Co 441/16, ma na dzień dzisiejszy 170 stron.

http://grzegorz-niedzwiecki.blog.onet.pl/2016/11/16/poklosie-niczego/

Art. 66. ślubowanie sędziego

Dz.U.2016.0.2062 t.j. – Ustawa z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych

Przy powołaniu sędzia składa ślubowanie wobec Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej według następującej roty: “Ślubuję uroczyście jako sędzia sądu powszechnego służyć wiernie Rzeczypospolitej Polskiej, stać na straży prawa, obowiązki sędziego wypełniać sumiennie, sprawiedliwość wymierzać zgodnie z przepisami prawa, bezstronnie według mego sumienia, dochować tajemnicy prawnie chronionej, a w postępowaniu kierować się zasadami godności i uczciwości.“; składający ślubowanie może dodać na końcu zwrot: “Tak mi dopomóż Bóg”.

 

Art. 2. Zasada demokratycznego państwa prawnego

Dz.U.1997.78.483 – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej.

 

Art. 7. Działanie organów państwa

Dz.U.1997.78.483 – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa.

 

Art. 8. Konstytucja jako ustawa najwyższa

Dz.U.1997.78.483 – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

  1. Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej.
  2. Przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej.

 

Art. 30. Zasada ochrony godności człowieka

Dz.U.1997.78.483 – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

Przyrodzona i niezbywalna godność człowieka stanowi źródło wolności i praw człowieka i obywatela. Jest ona nienaruszalna, a jej poszanowanie i ochrona jest obowiązkiem władz publicznych.

 

Art. 40. Zasada zakazu tortur

Dz.U.1997.78.483 – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

Nikt nie może być poddany torturom ani okrutnemu, nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu i karaniu. Zakazuje się stosowania kar cielesnych.

Art. 61. Prawo uzyskiwania informacji o działalności organów

Dz.U.1997.78.483 – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r.

  1. Obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.
  2. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu.
  3. 3. Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.
  4. Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy.

 

http://www.annarakowska.pl/post/komentarz-do-art-42-konstytucji-rp-24/

 

Zaniechanie przez Prezesa Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze udzielenia informacji jak stanowi prawo o środku egzekucji świadczeń niepieniężnych, polegających na wykonaniu czynności „sądowych przeprosin z tytułu wykonawczego I C 1062/08” w mediach publicznych trwa. Gdyby nie miało to znaczenia (art. 227 k.p.c.), to odpowiedź by padła. Z powodu bierności, w tym naruszenia art. 3 k.p.c., dowolnego stosowania prawa, obstrukcji prawnej i przewlekłości postępowania egzekucyjnego I Co 441/16, ponoszę horrendalne krzywdy. Jestem żywym człowiekiem i to boli, cierpi też moja rodzina. Wymagam tylko człowieczeństwa. Jeżeli macie Państwo problem z komunikacją i legitymizacją decyzji, to wnoszę o mediację przy udziale psychologa.

Prawo pokrzywdzonego do informacji procesowej

 

W załączeniu:

Kopia dokonanego przelewu.


Warning: Division by zero in /home/demokrac/domains/demokracjaisprawiedliwosc.pl/public_html/wp-includes/comment-template.php on line 1439

Dodaj komentarz